William „Billy Bass” Nelson, amerykański basista i współtwórca jednego z najważniejszych nurtów w historii muzyki funk, zmarł 31 stycznia 2026 roku w wieku 75 lat, kilka dni po swoich urodzinach. Informację o jego śmierci oficjalnie potwierdził lider zespołu Parliament-Funkadelic, George Clinton, choć początkowo na profilu grupy pojawiła się błędna data ogłoszenia śmierci. Przyczyna zgonu nie została publicznie ujawniona.
Nelson był jednym z pierwszych członków formacji Funkadelic i kluczową postacią w rozwoju psychodelicznego funku, który wywarł ogromny wpływ na rozwój muzyki soul, R&B, hip-hopu i rocka.
Urodzony 28 stycznia 1951 roku w Plainfield, New Jersey, William Nelson Jr. trafił na ścieżkę muzyczną w niecodziennych okolicznościach – jako nastolatek pracował w zakładzie fryzjerskim George’a Clintona, wtedy lidera wokalnej grupy The Parliaments. To tam narodziła się ich przyjaźń i współpraca, która wkrótce odmieniła historię funku.
Po sukcesie single’a „(I Wanna) Testify” z 1967 roku Clinton powołał do życia zespół koncertowy, do którego zaprosił Nelsona na basie. Wkrótce to właśnie on – jak przyznaje wiele źródeł – zasugerował nazwę „Funkadelic”, łącząc energetyczne brzmienie funku z psychodelicznym rockiem, co stało się znakiem rozpoznawczym całego ruchu P-Funk.
Nelson był jednym z filarów formacji we wczesnym okresie działalności. Jego wyrazista, pulsująca linia basu znajduje się na trzech pierwszych albumach Funkadelic, które dziś uchodzą za kamienie milowe gatunku:
-
„Funkadelic” (1970)
-
„Free Your Mind… And Your Ass Will Follow” (1970)
-
„Maggot Brain” (1971)
Dodatkowo grał na debiucie Parliament – „Osmium” z 1970 roku.
Jego talent nie ograniczał się do gry na instrumencie – był również współautorem utworów, w tym takich klasyków jak „Music For My Mother” i wokalnie udzielił się w „You And Your Folks, Me And My Folks”.
Pomimo wczesnych sukcesów, Nelson odszedł z Funkadelic w 1971 roku z powodu sporów finansowych z Clintonem – był to pierwszy z wielu konfliktów o pieniądze, które nękały kolektyw P-Funk przez lata.
Po rozstaniu kontynuował karierę jako basista sesyjny i koncertowy z takimi artystami jak:
-
The Commodores
-
Chairmen Of The Board
-
Temptations
-
Lionel Richie
-
Smokey Robinson
-
Jermaine Jackson
Jego wszechstronność i groove sprawiły, że był ceniony zarówno w świecie funku, jak i szeroko pojętej muzyki soul i R&B.
W 1994 roku Nelson wydał swój pierwszy solowy album „Out Of The Dark” pod pseudonimem O.G. Funk, współpracując m.in. z producentem Billem Laswellem, a materiał zawierał reinterpretacje klasycznych elementów funku oraz nowe kompozycje.
Po latach przerwy wrócił do koncertowania z P-Funk All Stars oraz pokrewnymi składami, uczestnicząc w trasach i utrzymując kontakt z wielbicielami funku. Jego praca i linie basowe były często samplowane przez artystów hip-hopowych, co tylko potwierdza ich trwały wpływ na muzykę współczesną.
W 1997 roku Nelson został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame razem z innymi członkami Parliament-Funkadelic – świadectwo jego znaczenia w historii muzyki popularnej.
Jego wpływ sięga daleko poza czasy świetności P-Funk; groove Billy’ego „Bassa” Nelsona stanowi fundament, na którym oparto wiele późniejszych gatunków i stylów muzycznych. Jego charakterystyczne, psychodeliczne podejście do basu pozostanie inspiracją dla kolejnych pokoleń muzyków na całym świecie.
